روانشناسی

آزمون‌های ارزیابی شناختی دانش‌آموزان

موفقیت تحصیلی نه تنها وابسته به مهارت‌های دانشیِ دانش آموزان است، بلکه به طور فزاینده‌ای وابسته به مهارت‌های پردازشی آنان نیز هست. توانایی‌های پردازشی شامل توانایی تنظیم هدف، برنامه ریزی، حل مساله، توجه پایدار، الویت بندی، سازماندهی، انعطاف پدیری شناختی، حفظ و دستکاری اطلاعات در حافظه کاری است. بر این اساس موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان نیازمند توانایی برنامه ریزی و الویت بندی، درک زمان، سازمان‌بندی مفاد درسی، افتراق موضوعات اصلی از جزییات، تغییر مناسب رویکرد و پایش وضعیت پیشرفت خود است.

در دو دهه اخیر، شواهد متقنی فراهم شده است که نشان می‌دهد سلامت توانایی‌های شناختی نقش مهمی در استفاده خلاق از اطلاعات دارد و دانش‌آموزان موفق از راهبردهای موثری برای پردازش اطلاعات خود استفاده می‌کنند.

هدفِ طرح ارزیابی توانایی‌های شناختی دانش‌آموزان بررسی وضعیت توانایی‌های شناختی دانش‌آموزان و ارائه کارنامه توانایی‌های شناختی و توصیه ‌های اصلاحی و تقویتی به دانش‌آموزان، والدین و معلمان است.

این مجموعه انواع توجه، حافظه دیداری و شنیداری، انعطاف پذیری شناختی و کنترل مهاری را می‌سنجد. جهت آشنایی ملموس‌تر با این موارد، توضیحی کوتاه از دامنه‌های شناختی مورد سنجش در این مجموعه و مثال‌های مربوط در ادامه آمده است:

1. توجه پایدار: به معنی حفظ تمرکز و توجه روی تکلیف، از زمان شروع تا تکمیل آن. دانش‌آموزی که مشکل توجه پایدار دارد ممکن است بارها در طول انجام تکلیف، بلند شود، حرف بزند و یا در حین اینکه تکالیف در مقابل اوست مشغول کار دیگری شود.
2. توجه انتخابی: به معنی انتخاب یک محرک از بین محرک های فراوانی است که در اطراف کودک وجود دارد. به طور مثال دانش‎آموزی که مشکل توجه انتخابی دارد نمی‌تواند از بین محرک‌های موجود بر روی تخته کلاس محرکی که مورد نظر معلم است را پیدا کند (تخته حتما باید تمیز باشد و فقط یک محرک (کلمه یا عبارت) را نشان دهد تا کودک بتواند آن را در دفتر کپی یا یاددشت کند؛ و یا اگر همزمان در کلاس چند صدا شنیده شود علی رغم اینکه سایر دانش‌آموزان می‌توانند به کار خود ادامه دهند دانش‌آموزی که توجه انتخابی شنیداری ضعیفی دارد دچار حواس پرتی و از دست دادن کلاس می‌شود. ضعف در توجه انتخابی ممکن است باعث از دست رفتن گزینه‌ها در آزمون‌های تستی شود.
3. حافظه دیداری: حافظه دیداری به معنی حفظ کوتاه مدت محرک‌های دیده شده است. به طور مثال دانش‌آموزان باید بتوانند شکل صحیح واژه‌ها را در حافظه دیداری خود نگه دارند تا موقع املا نویسی، شکل صحیح کلمه ها را بازنویسی کنند (صابون را سابون ننویسند؛ و یا موقع انجام کاری که راهنمای دیداری دارد بارها و بارها به الگو مراجعه نکنند).
4. حافظه شنیداری: حافظه شنیداری به ما کمک می‌کند تا جملات و واژگان را تا زمانی که معنایی از آنها برداشت کنیم و منظور گوینده را متوجه شویم در خزانه حافظه نگهداری کنیم. به طور مثال فرض کنید دانش‌آموزی با ضعف حافظه شنیداری در کلاس ریاضی نشسته است و معلم در حال توصیف شباهت های مستطیل و متوازی الاضلاع است تا از این طریق به دانش آموزان نحوه محاسبه مساحت متوازی الاضلاع را آموزش دهد. دانش آموز با ضعف حافظه شنیداری با فراموش کردن و یا ناتوانی در ارتباط دادن شباهت این دو شکل هندسی، متوجه مفهوم مساحت هم نمی شود و در نتیجه یا در کلاس ریاضی مشغول کار دیگری می شود و یا حتی در عین ساکت و متمرکز بودن متوجه درس نمی شود.
5. انعطاف پذیری شناختی: انعطاف پذیری شناختی همان حل مساله است. یعنی دانش‌آموز ترتیب و توالی اجزای مساله را طوری باز آفرینی کند که بتواند به راه حلی سریع و آسان برسد. ضعف انعطاف پذیری شناختی از دانش آموزان افرادی وابسته و ناتوان در مدیریت خود می‌سازد.

• ارزیابی شناختی تست هوش نیست.
• ممکن است دانش آموزی در آزمون های هوش نرمال توصیف شود ولی در آزمون‌های شناختی نیازمند آموزش و تقویت بیشتر تشخیص داده شود (اغلب والدین این گروه مدام می‌پرسند چرا وقتی نمره هوش کودک خوب است درس او ضعیف است؟).
• ممکن است عملکرد کودک تحت تاثیر اضطراب کاهش یابد. بنابراین در نمرات پایین اضطراب به خصوص اضطراب امتحان هم قابل بررسی است.

نحوه اجرا:

• اجرای این آزمون‌ها به یک ساعت زمان نیاز دارد.
• این آزمون ها به طور فردی در کلینیک و گروهی در مدارس قابل اجرا هستند.
• آزمون‌ها مداد و کاغذی بوده و نیاز به امکانات خاصی جهت اجرا ندارند.

تیک در کودکان بیش فعال

در این مقاله، با علل تیک یا رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن و پیوند آن با بیش‌فعالی و نقص‌‌‌توجه و گزینه های درمانی آن آشنا می‌شوید.

بسیاری از ما می دانیم که اختلالات خلقی، مانند اضطراب و اختلال نافرمانی مقابله ای اغلب همراه با تشخیص بیش فعالی هستند. بسیاری نمی دانند که چیزی به نام رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن نیز همراه با تشخیص بیش فعالی و نقص توجه است.

• برداشتن بینی یا انگشت در بینی کردن تا حدی که خونریزی کند
• کندن پوست لب، تا حدی که خونریزی کند
• کشیدن و کندن مو
• جویدن ناخن
• کندن پوست کنار ناخن (حتی ناخن پا)
• کندن زخم
• یا سایر رفتارهای تکرار شونده که به بدن آسیب می‌رساند

نمونه هایی از رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن هستند که به خود-تیماری، کاهش اضطراب یا تحریک حسی مربوط می‌شوند. این رفتارهای قالبی معمولاً مزمن برانگیزنده احساس لذت و / یا احساس درد برای فرد مبتلا به رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن هستند. اگرچه بسیاری از افراد مبتلا به رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن می خواهند این رفتارها را متوقف کنند، اما مجبور به انجام این رفتار هستند و بسیاری از مبتلایان از آنها آگاهی ندارند.

علل رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن

این رفتارهای تکراری اغلب با تمایل به حذف محرک ناخواسته آغاز می شوند (پوست روی لب یا کنار ناخنی که بلند شده است).

افرادی که رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن دارند از چند دقیقه تا چند ساعت به انجام این رفتارها می‌پردازند. مبتلایان اغلب به بدن خود آسیب می رسانند – که منجر به لکه های طاسی‌، زخم شدن پوست، خون ریزی، آکنه، آسیب ناخن‌ها و بریدگی دهان (از جویدن ناخن یا جویدن گونه) می شود. حتی ممکن است در اثر جویدن موها یا جویدن ناخن ها مشکلات دستگاه گوارش ایجاد شود. این پیامدهای جسمی باعث انزجار و ناامیدی بیشتر از خود می شود که منجر به انزوای اجتماعی نیز می‌شود.

رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن غیر معمول نیستند.

مدتهاست که رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن به عنوان بخشی از خانواده اختلال وسواس فکری عملی تصور می شوند. در حال حاضر تنها چند مطالعه در حال بررسی رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن در افراد مبتلا به بیش‌فعالی و نقص‌‌‌توجه است. شواهد نشان می دهند که کمبود توجه کودکان را مستعد ابتلا به این مشکلات می‌کند.

افراد مبتلا به بیش‌فعالی و نقص‌‌‌توجه کنترل تکانه ضعیفی دارند که این یکی از ویژگی های اصلی رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن است. بسیاری از افراد می خواهند جوش سرسیاه ناخوشایند را فشار دهند، اما این کار را نمی‌کنند زیرا مکانیسم‌های «توقف رفتار» دارند. داشتن بیش‌فعالی و نقص‌‌‌توجه کنترل تکانه‌ها را دشوارتر می‌کند.

افرادی که رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن دارند با این رفتارها تحریک می‌شوند. رفتارهای خود تحریکی مغز بیش‌فعال را تحریک می کند.

بررسی رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن نشان می دهد، این رفتارها سطح دوپامین را در مغز افزایش می دهند؛ مغز با بیش‌فعالی و نقص‌‌‌توجه بیش از مغز کودکان بدون تشخیص برای حفظ سطح فعالیت به احساس پاداش نیاز دارد. بعضی از بیماران می گویند رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن نوعی رفتاری  بی‌قراری مانند (تکان دادن دست و پا) است. یک بیمار می گوید وقتی داخل گونه اش را می‌جود بهتر در کلاس تمرکز می کند.

ممکن است داروها منجر به رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن شوند، که نوع، دوز و مدت زمان داروها را قابل بررسی می کنند.

درمان 

رفتاردرمانی درخط مقدم مدیریت رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن قرار دارد.  آموزش معکوس کردن عادت بهترین نتیجه را به همراه دارد. هدف از این روش درمانی جایگزینی رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن با عمل دیگری در هنگام تحریک است. در معکوس کردن عادت الف) تاریخچه مدیریت رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن را ترسیم می کنیم. ب) عوامل تحریک کننده، موقعیتی و احساسی را شناسایی می کنیم. ج) فراوانی رفتار را تعیین می کنیم؛ و د) یک پاسخ رقابتی ایجاد می‌کنیم. ذهن آگاهی به تنهایی ممکن است باعث کاهش دفعات و / یا شدت رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن شود. کیان چندین استراتژی برای جایگزینی کشیدن موهای خود ایجاد کرده است. هنگامی که تمایل به کشیدن مو دارد مشت هایش را می بندد، دستکش می‌پوشد، وازلین روی دست های خود می‌مالد، از یک اسباب بازی فیجت استفاده می کند یا دستانش را جمع می کند. علاوه بر معکوس کردن عادت، آموزش آرام سازی نیز مفید است. آرام سازی استرس و رفتار تکانشی را کاهش می‎دهد و باعث افزایش ذهن آگاهی می شود.

داروها مکمل درمان‌های رفتاری هستند. داروهای افزاینده سطح سروتونین ممکن است به اهداف کاهش رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن کمک کند.

گروه درمانی می‌تواند انگیزه را برای درمان بالا ببرد. یک گروه پشتیبانی می تواند به این گروه کمک کند تا تحت معالجه قرار بگیرند و از درمان ها پیروی کنند.

ترجمه و تلخیص: دکتر زهرا امین‌آبادی؛ روانشناس کودک.

منبع : Olivardia, a. (2020). Body-Focused Repetitive Behaviors Upset And Mystify Many Of Us. Here, Learn About Its Causes, Its Link To ADHD, And Its Treatment Options. https://www.additudemag.com

به دنبال این علائم باشید تا بدانید خانواده شما در رده های بد عملکردی قرار می‌گیرد یا خیر؟

• مدام به فکر خوشحال کردن سایرین هستید. در این صورت شما نیازهای خود را فدای رضایت دیگران می‌کنید.
• احساس گناه می کنید: خود را مقصر ناکامی‌ها و مشکلات دیگران می دانید و تلاش دارید به هر شکل که شده از ناکامی و شکست اطرافیان پیشگیری کنید.
• احساس خلاء و انزوا می کنید: از تنهایی می ترسید. دلسوز و با محبت هستید، اما کسی دور و برتان نیست و همین باعث احساس انزوای شما می شود.
• کمال گرا هستید: همیشه به دنبال برآورده کردن انتظارات سایرین به بهترین شکل هستید. از خود توقع زیادی دارید و از شکست می ترسید، و این می تواند شما را به یک کمال گرا تبدیل کند تا جایی که به شما در انجام سریع کارها و یا پذیرش کوتاهی های افراد کمک می کند.
• نسبت به دیگران احساس مسئولیت می کنید: ضمن نادیده گرفتن نیازهای خودتان، مسئولیت دیگران را به عهده می گیرید. شما هویت مستقل خود را از دست می دهید چون در یک رابطه وابسته زندگی می کنید. بدون نقشی که برای ایفای آن حتی حاضر هستید جان خود را به خطر بیاندازید، چیزی نیستید.
• نسبت به خود سخت گیر هستید: شما خودتان را قضاوت می کنید زیرا همیشه مورد قضاوت قرار گرفته اید. پس همیشه در هر تصمیمی اول به اینکه دیگران چه فکر می کنند، فکر می کنید.
• شما ناراضی و ناامید هستید: وقتی  از تلاشهای صمیمانه شما قدردانی نمی شود، ناامید و اذیت می شوید.
• شما تنش دارید: حتی وقتی همه چیز خوب است، نگران هستید که اتفاق بدی رخ دهد. هیچ وقتی برای استراحت وجود ندارد و وقتی یک مشکل به پایان رسید، به نظر می رسد مشکل دیگر از راه می رسد.
• مهارت های ارتباطی ضعیفی دارید: شما به گفتن چیزی فکر می کنید اما آخر هم در گفتن آن شکست می خورید زیرا نمی دانید چگونه می توانید افکار خود را در کلمات قرار دهید. ممکن است اصلاً حرفی برای گفتن نداشته باشید. این احتمالاً می تواند نتیجه ای از سهل انگاری والدین شما نسبت به احساسات شما باشد.
• دلهره: هیچ امیدی به زندگی بهتر و صلح آمیز نیست. شما بدبین می شوید و احساس می کنید همیشه چیز نگران کننده‌ای در زندگی شما وجود دارد.

آیا داشتن گوشی های هوشمند برای نوجوانان مناسب است ؟

با شیوع ویروس کرونا و آنلاین شدن دروس مدرسه، گروه بزرگی از والدین با مشکل اصرار فرزندان نوجوان برای خرید گوشی های هوشمند مواجه شده‌اند.

استدلال های پایان ناپذیر نوجوانان مانند : بچه های دیگه خیلی وقت که گوشی دارن , چرا وقتی همه بچه ها دارن من نداشته باشم؟! می خوام گوشی برا خودم باشه که برای کلاس هام درست برنامه ریزی کنم. والدین بسیاری را به دفاتر مشاوره می‌آورد تا مشاور تعیین کند که آیا والدین برای فرزند گوشی خریداری کنند یا خیر؟!

پاسخ این است :

در عصر ارتباطات نمی‌توان نوجوان را از وسایل ارتباطی محروم کرد

 لازم است خانواده برای تصمیم گیری در مورد خرید یا عدم خرید گوشی یک پیشینه قانون مداری داشته باشد. چرا که تهیه گوشی برای نوجوان حتما مستلزم  رعایت قوانینی مانند موارد زیر است:

• استفاده از گوشی سر میز غذا ممنوع
• استفاده از گوشی در زمان خواب ممنوع
• استفاده از گوشی موقع انجام تکلیف ممنوع
• استفاده از گوشی در زمان نشست های خانوادگی ممنوع
• بردن گوشی به مدرسه ممنوع
• استفاده از گوشی در اتاق خواب ممنوع
• به تاخیر انداختن زمان تغذیه و خواب جهت استفاده از گوشی ممنوع
• استفاده از شبکه اجتماعی … ممنوع (نباید نوجوانان را از همه شبکه‌های اجتماعی محروم کرد)
• استفاده و اشتراک عکس با ویژگی هایی مثل …. در پروفایل و شبکه های اجتماعی ممنوع
• در هفته استفاده بیش از … گیگ اینترنت ممنوع
• چت با دوستان بیش از … دقیقه ممنوع

 و ….

 والدین به خاطر داشته باشند که: رعایت قانون مختص نوجوان نیست خود والدین هم باید به این قوانین پایبند باشند.

 نیاز دیگر خانواده جهت اتخاذ چنین تصمیمی برای کودک سنجش میزان مقتدر بودن والدین است.

فقط والدین مقتدر و دموکراتیک هستند که می توانند برای فرزندان قانون تعیین کنند و قوانین تعیین شده به را  طور موفقیت آمیز اجرا شده ببینند.

نیاز سوم و ضروری دیگر خانواده، اطلاعات و دانش خود والدین در مورد نحوه نظارت دوستانه بر کار نوجوان با گوشی است. به طور قطع سرکشی والدین به گوشی نوجوان حتی با اطلاع او منجر به بروز مشکلاتی در رابطه نوجوان و خانواده خواهد شد؛ چه برسد به سرکشی بدون اطلاع. بهتر است والدین تا مدتی از نحوه کار نوجوان با گوشی مطلع باشند.

 نیاز ضروری دیگر خانواده پیش از خرید گوشی تعیین پیامد منطقی عدم رعایت قوانین توسط نوجوان است.

 همچنین ضروری است خانواده پیش از خرید گوشی برای نوجوان او را در جریان مشکلات ناشی از عدم رعایت حریم شخصی خود و یا ایجاد مزاحمت برای سایرین قرار دهد‌.

قدرت همدلی والدین با نوجوان در صورت اتخاذ هر تصمیمی به خیرخواهی والدین را به نوجوان القا می کند. پس از به کار بردن جملات تحقیر آمیز زیر خودداری کنند

• مانند اینکه اگر دوستت موبایل دارد شاگرد اول است اما تو چطور؟
• تو نتوانستی از فلان وسیله ات درست نگهداری کنی پس لیاقت داشتن گوشی نداری و …

نویسنده: زهرا امین آبادی دکترای روانشناسی تربیتی

ارتباطات کودکان در تعطیلات

به خاطر دارید که همگی نگران تاثیر منفی شبکه های اجتماعی بر عملکرد تحصیلی کودکان بودیم؟ آیا استفاده از ایموجی ها و سرواژه ها می توانند باعث شکل گیری روابط معنی دار عمیق شوند؟ در حالی که مدارس کشور در حال برگزاری کلاس‌های مجازی جهت ارائه مواد آموزشی به شکل الکترونیک هستند تا دانش‌آموزان خیلی آسیب نبیینند، خانواده‌ها در خانه درگیر مراقبت از کودکان هستند و هیچکدام نمی دانند این وضعیت تا چه زمانی طول خواهد کشید و هر روز بیش از دیروز، هم اولیای مدارس و هم خانواده ها بیشتر نگران وابستگی کودکان به اینترنت و شبکه های اجتماعی می‌شوند.

جمیل زکی، روانشناس استنفورد می گوید: “از قضا، همان فناوری هایی که اغلب ما به خاطر از هم پاشیدن بافت اجتماعی خود استفاده از آنها را سرزنش می‌کردیم ممکن است بهترین فرصت‌ ما برای در کنار هم بودن باشد.” زکی می گوید اگرچه برای متوقف کردن گسترش COVID-19 جدا بودن از هم لازم است، اما عبارت “فاصله اجتماعی” پیام اشتباهی را ارسال می کند. ما باید این دوره را با عنوان” فاصله جسمی ” نام گذاری می‌کردیم تا بتوانیم تأکید کنیم که می توانیم حتی در حالی که از هم فاصله داریم، “در ارتباط اجتماعی باشیم.” این برای بچه ها مهم است زیرا وقتی مدارس تعطیل می شوند و بچه ها از تعامل روزمره با همسالان خود جدا می شوند، زمین بازی (حیاط مدرسه) تنها چیزی نیست که آنها از دست می دهند. آنها در این شرایط فرصت های باهم یادگرفتن و با هم خلق کردن را هم از دست می دهند.

در حالی که بچه های بزرگتر به احتمال زیاد به کمک شما برای ارتباط با دوستان خود نیاز ندارند، در اینجا چند ایده برای نگه داشتن بچه های هر سن و سال به لحاظ اجتماعی در کنار هم در نظر گرفته شده است تا از محدود شدن تعاملات کودکان کاسته شود.

1. توصیه‌ می‌شود کلاس‌های کودکان با استفاده از نرم افزارهای ساده و ارزانی چون FaceTime call  یا Google Hangout برگزار شود تا کودکان در کنار هم به کارهای فردی بپردازند، این کار از حس انزوا کم می‌کند و به بچه ها احساس کنار هم بودن می دهد. می توانید با والدین کودکان دیگر قرار بگذارید تا به نوبت هر کدام در کنار کودکان باشید و حتی برای بچه‌ها کتاب بخوانید. این کار حتی به شما امکان می‌دهد در مورد تعاملات فرزند خود بیشتر بیاموزید.
2.   از بچه‌ها بخواهید از این تعامل‌های گروهی به عنوان جایی برای حل مشکل و یا برنامه ریزی برای یک فعالیت استفاده کنند. مثلا در یکی از این فضاها به هم کمک کنند تا یک کتاب صوتی تهیه کنند. این کار تمام مراحل مدیریت خلق یک اثر را دارد مانند تقسیم نقش‌ها و یا نظارت بر عملکرد سایرین.  یا حتی نمایش کارهایی مانند آشپزی کردن یا تمیز کردن اتاق‌ها به این شکل می‌تواند باعث انتقال تجارب کودکان به هم شود. فقط مطمئن باشید که کودکان دچار سوءاستفاده نخواهند شد.
3. فاصله گرفتن از گروه به خصوص برای بچه‌ها و نوجوانانی که سابقه منزوی و خجالتی بودن داشته اند می‌تواند اوضاع را خراب‌تر کند. اگر فرزند شما نوجوان است حتما خیلی خوب نحوه استفاده از شبکه‌های اجتماعی را می‌داند، هر چند که فضا مجازی است اما برگزاری جلسات می‌تواند از عواقب این فاصله اجتماعی بکاهد. بچه‌ها می توانند در این جلسات گروهی در مورد تکالیف یا موضوعات اجتماعی صحبت کنند. کودکان می‌توانند به این منظور در کلاس‌های گروهی مجازی هم شرکت کنند.    ‌
4. از فضای به وجود آمده جهت رشد دادن کودکان استفاده کنید. یکی از راه‌های رشد دادن کودکان یا تسریع رشد اجتماعی آموختن و گوش به زنگ بودن است. تعیین ساعات جلسات و اینکه کودکان بتوانند وقت خود را برای شرکت در این جلسات مفرح و خوشایند تنظیم کنند باعث رشد برنامه ریزی در کودکان می‌شود.
5. اگر کودکان به خاطر محدود شدن فعالیت‌های فضای مجازی به درس و تکلیف از آن گریزان هستند حتما ساعاتی از فعالیت‌های مجازی را به بازی‌های گروهی بین کودک و همکلاسی‌هایش اختصاص دهید. به اشتراک گذاشتن مراحل پشت سر گذاشته در بازی های دیجیتال، بازی های گروهی دیجیتال و حتی آموزش این بازی ها به بچه های دیگر می‌تواند کودک کمک کند حضور برنامه ریزی شده و مفرحی در جلسات مجازی داشته باشد.

خدمات آنلاین کلینیک آینده :

با توجه به شرایط پیش آمده ناشی از شیوع ویروس کرونا و تعطیلی مراکز توانبخشی و آموزشی تا اطلاع ثانوی،

کلینیک آینده در نظر دارد تمام خدمات خود را به صورت  آنلاین و مجازی ارایه دهد.

به منظور کاهش تبعات دور ماندن از آموزش و درمان در کودکان و بزرگسالان، تمام خدمات کلینیک آینده به صورت آنلاین تصویری و صوتی  انجام میشود.

صحبت با کودکان در مورد کرونا

اخبار مربوط به کرونا در همه جا وجود دارد، از صفحه اول همه مقالات گرفته تا زمین بازی در مدرسه و برنامه‌های تلویزیونی بسیاری از والدین آشفته هستند که چگونه این همه گیری را به روشی توضیح دهند که اطمینان خاطر کودکان از بین نرود و باعث نگرانی بچه‌ها نشود برای کمک به این والدین توصیه ‌می‌شود:

از توضیح در مورد کرونا نترسید

بیشتر کودکان قبلاً در مورد این ویروس شنیده‌اند یا افرادی را دیده‌اند که ماسک بر صورت دارند، بنابراین والدین نباید از صحبت کردن در مورد آن خودداری کنند. صحبت نکردن در مورد چیزی در واقع ‌می‌تواند باعث نگرانی بیشتر کودکان شود. به گفتگو به عنوان فرصتی برای انتقال حقایق و تنظیم لحن احساسی نگاه کنید. حقایق را فیلتر نکنید. هدف شما این است که به فرزندانتان کمک کنید احساس آگاهی کنند و از اطلاعاتی مبتنی بر واقعیت برخوردار شوند که احتمالاً اطمینان خاطر بیشتری نسبت به آنچه که از دوستان خود شنیده‌اند و باخبر هستند آگاه شوند.

به طور متناسب پیش بروید

داوطلب کسب اطلاعات بیشتر نباشید، زیرا ممکن است اطلاعات بیشتر گیج کننده باشد. در عوض، تلاش کنید به سوالات فرزندتان پاسخ دهید. بهترین، صادقانه‌ترین و واضح‌ترین پاسخ را بدهید. اگر نتوانستید همه سوالات را پاسخ بدهید مشکلی نیست بلکه اهمیت دادن به فرزندتان مهم است.

از کودک خود سرنخ بگیرید

از فرزند خود دعوت کنید تا هر چیزی را که ممکن است درباره کرونا شنیده باشد، و اینکه چه احساسی داشته باشد را به شما بگوید. به آنها فرصت کافی برای پرسیدن سؤال بدهید. شما ‌می‌خواهید برای پاسخ به سؤالات آماده شوید هدف شما پیشگیری از پرورش تخیلات ترسناک است.

با اضطراب خود مقابله کنید

“وقتی احساس اضطراب ‌می‌کنید، زمان آن نیست که با بچه‌های خود درمورد اتفاقاتی که با ویروس کرونا رخ ‌می‌دهد صحبت کنید”. اگر متوجه احساس اضطراب خود هستید، ابتدا زمانی را برای آرام کردن و کم کردن اضطراب خود اختصاص دهید و بعد با کودک صحبت کنید.

اطمینان بخش باشید

کودکان بسیار خود-محور هستند، بنابراین تنها شنیدن گزارش‌های مربوط به کرونا ممکن است کافی باشد تا آنها مساله را خیلی جدی بگیرند و مضطرب شوند. به فرزندتان اطمینان بدهید که کرونا در بچه‌ها خیلی نادر و در همین موارد نادر هم علائم بسیار خفیف است ‌دانستن این موارد می‌تواند بسیار مفید باشد.

بر آنچه برای ایمن ماندن انجام ‌می‌دهید تمرکز کنید

یک روش مهم برای اطمینان بخشیدن به بچه‌ها تأکید بر اقدامات احتیاطی ایمنی است که شما انجام ‌می‌دهید. جی‌می‌هوارد خاطرنشان ‌می‌کند: “بچه‌ها وقتی ‌می‌دانند که ‌می‌توانند برای حفظ امنیت خود کاری انجام دهند، احساس قدرت ‌می‌کنند.” ‌می‌دانیم که کروناویروس بیشتر با سرفه و لمس کردن سطوح منتقل ‌می‌شود. توصیه ‌می‌شود که دستان خود را به عنوان وسیله اصلی سالم ماندن کامل بشویید. بنابراین به بچه‌ها یادآوری کنید که آنها با شستن دستان خود با آب و صابون به مدت 20 ثانیه (یا طول دو آهنگ “تولدت مبارک”) وقتی از بیرون وارد ‌می‌شوند، قبل از خوردن غذا، و قبل از دست زدن به بینی یا چشم و بعد از سرفه و عطسه ‌می‌توانند از بیماری پیشگیری کنند.

اگر بچه‌ها در مورد ماسک صورت سوال ‌می‌کنند، توضیح دهید که متخصصان ‌می‌گویند که برای اکثر افراد لازم نیست. اگر بچه‌ها افرادی را ‌می‌بینند که ماسک صورت دارند، توضیح دهید که این افراد بسیار محتاط هستند.

به برنامه معمول پایبند باشید

گفته شده: “ما بلاتکلیفی را دوست نداریم، بنابراین باقیماندن در روال به خاطر توانایی پیش بینی کمک کننده خواهد بود”. این امر به ویژه در صورت تعطیل شدن مدرسه یا مهد کودک بسیار مهم است. روزهای تعطیلات ناشی از شیوع کرونا را مانند دیگر تعطیلات برنامه ریزی کنید زمان تغذیه و خواب را ثابت و طبق برنامه معمول نگه دارید. برای لحظه به لحظه کودک برنامه از پیش نوشته شده با رضایت خود کودک داشته باشید تا سر درگمی‌ناشی از بیکاری بر اضطراب آنها اضافه نکند.

صحبت را ادامه دهید

به بچه‌ها بگویید که با کسب اطلاعات بیشتر، همچنان آنها را در مورد اطلاعات مربوط به کرونا به روز خواهید کرد. توصیه شده: “به کودکان بگویید که خطوط ارتباطی باز است.” “شما ‌می‌توانید بگویید،”حتی اگر ما در حال حاضر پاسخ همه چیز را نداریم، مطمئن باش که وقتی پدر و مادر اطلاعات بیشتری کسب کردند، به شما هم منتقل خواهند کرد”.