بیشفعالی و دستخط

بیش فعالی و دستخط

دست خط و بیش فعالی

اختلال نارسایی توجه-بیش فعالی (ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات دوران کودکی است و می‌تواند تا دوره نوجوانی و بزرگسالی ادامه یابد. علائم شامل دشواری در تمرکز، توجه و کنترل رفتار و نارسایی توجه-بیش فعالی است.

منابع معتبر میانگین سن تشخیص بیش فعالی را 7 سالگی قرار می دهند. هنگامی که صحبت از کودکان با بیش فعالی شدید می شود، اولین سن تشخیص بیشتر 5 سالگی است. برای کسانی که بیش فعالی خفیف دارند ، 8 ساله است. درست زمانی که والدین و معلمان بر روی تکالیف نوشتاری کودکان تمرکز می کنند.

نارسایی توجه-بیش فعالی چگونه می تواند دست خط فرزند شما را تحت تأثیر قرار دهد؟

طبق بسیاری از پژوهش‌ها نارسایی توجه-بیش فعالی را با دست خط ضعیف مرتبط دانسته اند. این ممکن است این واقعیت را نشان دهد که کودکان مبتلا به بیش فعالی اغلب مهارتهای حرکتی ضعیف دارند.

«مهارت های حرکتی» توانایی کودک شما را در انجام حرکات با اعضای بدن را توصیف می‌کند. مهارت حرکتی درشت، حرکات بزرگی مانند دویدن است که با ماهیچه‌های بزرگ بدن انجام می‌شوند. مهارت های حرکتی ظریف حرکات ظریفی مانند نوشتن است. محققان گزارش کرده‌اند که بیش از نیمی از کودکان مبتلا به نارسایی توجه-بیش فعالی با مهارت های حرکتی درشت و ظریف مشکل دارند.

اگر کودک شما با مهارت های حرکتی ظریف، مانند حرکات «سریع» و کنترل ضعیف دست مشکل دارد، نوشتن سریع و واضح را برای او دشوار می‌کند. در نتیجه، ممکن است معلم‌ها، کارهای آنها را شلخته و نامرتب توصیف کنند. هم سن و سالان آنها ممکن است در مورد آنها قضاوت کنند، به خصوص در طول پروژه های گروهی که فرزند شما را ملزم به کار با دیگران می‌کند. این تجربیات ممکن است منجر به احساس ناامیدی و عزت نفس پایین شود، که می تواند بر عملکرد کودک شما در مدرسه تأثیر منفی بگذارد. از جمله موارد مهم دیگر، ممکن است آنها از انجام تکالیفی که به نوشتن بسیار نیاز دارند، اجتناب کنند.

اگر کودک شما در دست خط و نوشتن مشکلی زیادی دارد، با متخصص کاردرمانی یا روانشناس تربیتی ملاقات کنید. ممکن است نشانه ای از بیش فعالی، یا اختلال دیگری باشد. اگر کودک شما قبلاً مبتلا به بیش فعالی تشخیص داده شده است، از روانشناس کودک در مورد راهکارهای درمانی و آموزشی که ممکن است به آنها کمک کند راحت تر و واضح تر بنویسند، کمک بگیرید.

دلایل دیگر بد خطی چیست؟چرا برخی کودکان بدخط هستند؟

نارسایی توجه-بیش فعالی تنها شرایطی نیست که می تواند باعث بد خط نویسی ضعیف شود. اگر فرزند شما خط ضعیفی دارد یا با نوشتن مشکل دارد، ممکن است نشانه دیگری از اختلال رشد باشد  مانند:

  • اختلال هماهنگی رشد
  • اختلال زبان نوشتاری
  • نارسانویسی
  • مشکلات ادراک بینایی
  • اختلالات پردازش حسی
  • نارساخوانی
  • سایر اختلالات یادگیری
  • آسیب مغزی

راه حل دستخط بد چیست؟آیا درمانی برای دست خط بد وجود دارد؟

حتی با افزایش اعتماد ما به فناوری‌ها، دست خط همچنان یکی از عناصر مهم در آموزش اولیه است. دست خط قوی می‌تواند به کودک شما در موفقیت در مدرسه و زندگی کمک کند. دستخط به طیف گسترده ای از مهارت‌ها، از جمله سازماندهی اندیشه، تمرکز و هماهنگی‌های حرکتی نیاز دارد. برای ایجاد این مهارت‌ها می‌توان از متخصصین روانپزشکی (دارودرمانی نارسایی توجه-بیش فعالی)، روانشناسی (ایجاد و تقویت خودپنداره مثبت، مهارت‌های خود تنظیمی هیجانی) و کاردرمانی (تقویت عضلات ظریف حرکتی، تقویت هماهنگی رشدی و ادراک دیداری، و کاهش مشکلات پردازش حسی) کمک گرفت.

برای ویزیت کودک خود توسط دکتر روانشناس کودک و کاردرمان کودک در کرج با شماره تلفن زیر هماهنگ نمایید: 02634431369

 


منبع سایت : https://www.healthline.com/


ادامه مطلب
انجام تکالیف کودک بیش فعال

انجام تکالیف کودک بیش فعال

مشق آسان برای کودک بیش فعال

راهنمای والدین به ویژه والدین کودکان با تشخیص بیش فعالی و اختلال یادگیری

انجام تکلیف و گذراندن ساعات روزهای تحصیلی در طول هفته و نه ماه تحصیلی برای کودکان مبتلا به نقص‌توجه بیش فعالی و اختلال ویژه یادگیری برای بسیاری از والدین و کودکان نگران کننده و همراه با تنش است. اغلب والدین دانش‌آموزان با مشکل نقص‌توجه-بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری شکایت‌هایی مثل موارد زیر را از انجام تکلیف کودکان خود گزارش می‌کنند:

  • طول کشیدن انجام تکلیف (کند نویسی؛ نشستن و برخاستن یا انجام تکلیف ناپیوسته؛ مدام دنبال وسایل گشتن؛ احساس خستگی، گرسنگی و حتی درد هنگام انجام تکلیف  و خمیازه‌های پی‌درپی و احساس خواب‌آلودگی و …).
  • وابستگی شدید در انجام تکلیف (اگر مادر یا یک بزرگتر کنار کودک نباشد کودک از انجام تکلیف ناتوان است).
  • بی‌مسئولیتی در انجام تکالیف، حاضر کردن برنامه، نگهداری لوازم التحریر (گم یا خراب کردن لوازم)
  • عدم یادداشت تکالیف در کلاس
  • سوء استفاده از عدم نظارت روزانه معلم (معلم مشق‌هایمان را نمی‌بیند و من هم نمی‌نویسم)
  • عدم انتقال پیام‌های معلم و مدرسه به خانه
  • بی علاقگی به درس و مدرسه
  • امتناع از مدرسه رفتن

برای حل این مشکلات باید ویژگی‌های دانش‌آموزان با مشکل نقص‌توجه-بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری را به خاطر داشته باشیم. ویژگی‌هایی چون:

  1. توجه و حافظه. ویژگی متمایز کننده گروه دانش‌آموزان با مشکل نقص‌توجه-بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری از سایر دانش‌آموزان مشکل نقص توجه و حواس پرتی (به این معنا که توجه این کودکان به دشواری متمرکز به راحتی از بین می‌رود) و حافظه (جا گذاشتن لوازم التحریر و کتاب ها و دفترها در مدرسه یا خانه؛ فراموش کردن تاریخ و یا نوع امتحان، فراموش کردن تعداد و انواع تکلیف، نیاز به تمرین و تکرار بسیار و فراموشی سریع) می‌باشد. حافظه و توجه نه نیاز اصلی بلکه پیش نیاز اساسی یادگیری و انجام تکلیف می‌باشد.
  2. عاطفه منفی نسبت به مدرسه و تکلیف. اغلب دانش‌آموزان با مشکل نقص‌توجه-بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری به علت شکست‌ها و سرزنش‌های پی‌درپی از طرف والدین و مدرسه، نسبت به مدرسه و تکالیف درسی احساس خوبی ندارند و به راحتی در انجام تکالیف دچار لجبازی و نافرمانی می‌شوند.
  3. ناتوانی در پیش‌بینی و برنامه‌ریزی. ناتوانی در پیش‌بینی و برنامه‌ریزی از ویژگی‌های دانش‌آموزان با مشکل نقص‌توجه-بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری است و همین ویژگی‌ها باعث می‌شود تا کودکان توانایی طراحی و مدیریت انجام تکلیف (شروع و ادامه) را نداشته باشند.
  4. عدم درک صحیح از زمان. مثل‌های عدم درک صحیح از زمان در دانش‌آموزان با مشکل نقص‌توجه-بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری بسیار دیده می‌شود. این مشکل باعث می‌شود دانش‌آموز در مورد تخمین زمان مورد نیاز برای انجام تکلیف با مشکل مواجه شود.
  5. عدم درک اهمیت و چرایی مدرسه رفتن و انجام تکلیف. هر چند این ویژگی، ویژگی منحصر به کودکان با مشکل نقص‌توجه-بیش‌فعالی و اختلالات یادگیری نیست اما در این گروه از کودکان عمیق‌تر است و همین عدم درک اهمیت و چرایی مدرسه رفتن و انجام تکلیف باعث بی‌انگیزگی و بی‌علاقگی بیشتر به درس و مدرسه می‌شود.
  6. درگیری‌های شدید با والدین. وجود پنج مشکل اشاره شده احتمال درگیری های بین فرزندان و والدین را بسیار افزایش می‌دهد. علاوه بر اینکه کمالگرایی والدین گاه از کودک بدون مشکل هم کودک مشکل‌دار می‌سازد. بر اساس این مشکلات پیشنهاد می‌شود:
راه‌حل‌های پیشنهادی
  1. زمان ثابت و مناسب. بدن ما توانایی فوق العاده‌ای در سازش پذیری و انطباق دارد مثال واقعی و قابل لمس این انطباق پذیری و احساس گرسنگی در ساعت معمول ناهار یا شام است. طوری که اگر شما حدود چند هفته به طور ثابت متلا 12 ظهر ناهار میل فرموده باشید، بعد از چند هفته ساعت 12 ظهر احساس گرسنگی خواهید کرد؛ هر چند مشق نوشتن و انجام تکلیف یک فعالیت ذهنی پیچیده است که به طور طبیعی به علت دشواری، بچه‌ها از انجام آن شانه خالی می‌کنند اما داشتن زمان ثابت برای دانش‌آموز این پیام را دارد که: این زمان بخصوص، مخصوص انجام تکالیف روزانه است و هیچ فعالیت دیگری در این زمان امکان پذیر نیست. یا باید تکالیفت را انجام بدهی یا اینکه هیچ امکان دیگری نداری و همین باعث می‌شود که به تدریج کودک به انجام تکلیف در آن ساعت بخصوص عادت کند. این زمان حتما باید طوری انتخاب شود که کودک خسته و گرسنه نباشد و البته این وظیفه والدین است که قبل از ساعت انجام تکلیف فضای روانی خانه را آ؛رام نگه دارند قطعا کودکی که یک جو متشنج را پشت سر گذاشته باشد آمادگی انجام تکلیف را ندارد. توصیه می‌شود زمان با یک زنگ اعلام شود.
  2. مکان ثابت و مناسب. مکان مناسب برای انجام تکلیف حتما مکانی است که فاقد محرک‌های فراوان حواس پرت کننده باشد. حتی گاه نیاز است کودک در یک فضایی که هیچ قاب و تابلویی روی دیوار و هیچ وسیله ای در گوشه‌های اتاق (و قطعا کمد اسباب بازی) نباشد به انجام تکلیف بپردازد. توصیه اکید می‌شود برای انجام تکلیف کودک خود از یک میز و صندلی (حفظ مشابهت با کلاس درس) استفاده کنید. مکان انجام تکلیف باید دور از گوشی تلفن، تلویزیون و یا حتی گفت‌وگو و محل رفت و آمد اعضای خانواده باشد. دوباره بر ثابت بودن مکان انجام تکلیف تاکید‌ می‌شود.
  3. پیش‌بینی رفتارهای کودک در حین انجام تکلیف. بسیاری از کودکان درست همزمان با انجام تکلیف شروع به بهانه‌گیری می‌کنند احساس گرسنگی، تشنگی، خواب آلودگی و حتی احساس درد، و پیدا نشدن وسایل لازم برای انجام تکلیف دقیقا همزمان با انجام تکلیف برای کودک اتفاق می‌افتد و همین باعث می‌شود تکالیف به طول بکشد و نهایتا هم ناقص بماند. در این شرایط این پیش بینی این رفتارها به والدین کمک می کند تا کودک بهانه‌ای نداشته باشد. والدین می‌توانند یک زمان برای آمادگی انجام تکلیف در نظر بگیرند درست مثل آماده شدن برای بیرون از خانه رفتن و یا حتی شام خوردن که لازمه آن آماده کردن میز شام و یا شستن دست‌ها است. برای این آمادگی مادر می‌تواند به کودک بگوید: نیم ساعت دیگر وقت نوشتن مشق است. این تغذیه را بخور، دستشویی برو و وسایلت را آماده کن تا سریع‌تر مشق‌ها نوشته شوند و البته بسیاری از بچه‌های بیش فعال در آماده کردن وسایل برای انجام تکلیف نیاز به کمک دارند.
  4. قابل مدیریت کردن تکالیف. بیشتر کودکان با اختلال نقص توجه-بیش فعالی و اختلال یادگیری در برآورد و تخمین با چالش‌های جدی روبرو هستند؛ بنابراین اولین جمله‌ای که از کودکان در مقابل دستور “بخوان یا بنویس” می‌شنویم این است که: «همه‌اش را بخوانم یا بنویسم؟!» یا «تا کجا؟!». بنابراین برای اینکه کودک در انجام تکالیف موفقیت بیشتری کسب کند تکالیف باید قابل مدیریت کردن توسط خود کودک باشند. به این شکل که اگر یک صفحه رونویسی را به سه یا چهار و یا کمتر و بیشتر -میزان به تناسب توان و همکاری کودک تعیین می‌شود- قسمت تقسیم شود کودک سریعتر و با علاقه بیشتری به تکمیل این بخش‌های کوچک خواهد پرداخت. توصیه می‌شود والدین با استفاده از یک ساعت زنگ‌دار در پایان هر بخش برای کودک زنگ تفریح تعریف کنند. به این شرط که قاطعانه در پایان زنگ تفریح کودک را به انجام تکالیف برگردانند.
  5. آموزش برنامه ریزی صحیح و مناسب. گاهی بی‌برنامگی از جانب کودک نیست و واقعا این والدین هستند که نمی‌توانند یک برنامه ریزی صحیح داشته باشند و به کودک آموزش دهند. فراموش نکنیم که یادگیری خود به خودی یعنی یادگیری بدون آموزش مستقیم در کودکان بیش‌فعال-نقص‌توجه بسیار ضعیف است و این کودکان نیاز به آموزش مستقیم بسیاری از بدیهیات دارند. بنابراین نیاز است که ابتدا والدین برنامه‌ریزی و عمل طبق برنامه را برای کودک خود الگو سازی کنند (مثلا برنامه روزانه خود و الویت بندی آنها را با صدای بلند برای خود بگویند یا حتی بنویسند و در جایی مناسب بچسبانند که کودکان الگوی عملی داشته باشند) و بعد کودکان راهنمایی شوند تا ترتیب تکالیف و حتی میزان زمان لازم را درست انتخاب کنند. مثلا اول تکالیف نوشتاری را انجام بدهند که وقت بیشتری می‌گیرند و بعد روان‌خوانی کنند. یا ابتدا تکالیف فردا را انجام بدهند و بعد برای امتحان سه روز بعد تمرین کنند. این کار می‌تواند با تهیه یک چک لیست روزانه همراه شود یعنی برنامه تهیه شده وارد یک جدول شود و بعد از انجام هر کار، یک تیک و یا در صورت عدم انجام یک ضربدر ثبت شود؛ تا نمود عینی تری از انجام و یا عدم انجام در دسترس باشد.
  6. مرز و محدوده‌گزاری‌های دقیق و مقتدرانه. بیشتر بی برنامگی‌ها و عدم رعایت قوانین از سوی کودکان ناشی از عدم اقتدار والدین است به این ترتیب که والدینی که از سر بی‌حوصلگی و رفع تکلیف با کودک خود برخورد می‌کنند بیشتر مواقع والدین مقتدر و با ثباتی هم نیستند؛ به این معنی که وقتی خودشان به لحاظ خلقی و روحی شرایط خوبی دارند قوانین متفاوتی از زمانی که خلق و عاطفه پایینی دارند وضع می‌کنند و در مقابل یک رفتار ثابت کودک واکنش‌های متفاوت نشان می‌دهند؛ و همین باعث می‌شود که کودک قوانین را یاد نگیرد و یا قوانینی به نفع خود وضع کند. در این شرایط این جمله را بیشتر از والدین می‌شنویم: «هرجا به نفع خودش است نه فراموش می‌کند و نه کوتاهی». پس برای یک مشق بی اشک باید مرزگزاری های دقیق و مقتدرانه داشت و درگیر تله گذاری‌های کودکان نشد. مثلا مادری که بعد از پایان زمان در نظر گرفته شده برای استراحت، به کودک دستور برگشت به تکالیف را می‌دهد و کودک انگار نمی‌شنود باید مستقیم در چشم‌های کودک نگاه کند و دستور را تکرار کند و در مقابل اینکه “تو مامان بدی هستی! کاش من بچه‌ی کس دیگه‌ای بودم! یا قول می‌دم فقط 5 دقیقه دیگه بازی کنم! و …” و فقط دستور را تکرار کند و اگر دستور اجرا نشد با قاطعیت کودک را با پیامد عدم پیروی از دستور که جزء قوانین ثابت باید تعریف شود مواجه کند؛ و به هیچ وجه در مقابل عذرخواهی منفعت طلبانه کودک تسلیم نشود.
  7. تعریف کردن از خاطرات دوران مدرسه و سعی در ایجاد رابطه بین تجارب مشترک بدون نصیحت کردن. گاهی بزرگترها فراموش می‌کنند که خود هم روزی برای فرار از انجام تکالیف مدرسه سخت تلاش کرده‌اند (اغلب والدین در جلسات مشاوره اعتراف می‌کنند که در انجام تکلیف مانند فرزند خود بوده‌اند). به نظر می‌رسد اگر والدین خارج از چارچوب نصیحت کردن بتوانند از اینکه روزی چنین مشکلاتی داشته‌اند و چگونه آن را حل کرده‌اند با فرزندان خود صحبت کنند، می‌توانند به یک راه حل خوب جهت انجام مشق بدون اشک برسند.
  8. استفاده از پاداش‌ها بدون ترس از شرطی شدن. استفاده از پاداش هرچند به کودک این طور القا می‌کند که “من والد قدرتمندی هستم و می توانم به تو ناتوان پاداش بدهم؛ «به همین علت گاهی با کودکانی برخورد می‌کنیم که نسبت به تمام مشوق‌ها بی‌علاقه‌اند»”؛ اما اگر به شیوه صحیح ارائه شوند بسیار کارگشا هستند. بهترین مشوق‌ها پذیرش و تایید کودک همراه با برچسب زنی است (آفرین چون سریع و درست نوشتی)، و پس از آن مشوق‌های فعالیتی مانند دوچرخه سواری، رفتن به پارک و …. می‌توان طبق قانون “مادربزرگ” از کودک خواست تا ابتدا تکالیفش را بنویسد و بعد دوچرخه سواری کند.
  9. واگذاری مسئولیتِ بی مسئولیتی به دانش‌آموز و معلم. والدین و به خصوص مادرها «به علت سبک زندگی حاکم بر فرهنگ ما اغلب مسئولیت های کودکان با مادران است» باید به خاطر داشته باشند که مادر، مادر است نه معلم، پلیس و یا مبصر. بنابراین نباید برای انجام تکلیف با کودک وارد جنگ و دعوا شود. تنها وظیفه مادر کمک به یک برنامه ریزی درست و اجرای برنامه در یک محیط ساختارمند است. به طور کلی به والدین و به خصوص مادرها توصیه می شود. هر وقت که دستوری صادر کردید که با مخالفت کودک و در نتیجه ایجاد زمینه جنگ قدرت را فراهم می‌کرد باید از پافشاری بر دستوری که اجرا نخواهد شد خودداری کنند. در مقابل به والدین توصیه می‌شود در این مواقع با معلم کودک صحبت کنند که او به عنوان مرجعی که به کودک تکلیف می‌دهد، از کودک تکلیف بخواهند (حتی اگر هر روز وقت ندارند به شکل تصادف‌های نامنظم بر انجام تکالیف کودک نظارت کنند)، و کودک را برای انجام یا عدم انجام تکلیف تایید کنند یا برعکس. والدین باید به خاطر داشته باشند که تنها نتیجه پذیرفتن تمام مسولیت‌های کودک و دور نگه داشتن او از پیامدهای بی مسولیتی، تربیت یک فرزند بی‌مسئولیت و تایید بی‌مسولیتی او خواهد است که حتی تا سنین بزرگسالی ادامه خواهد یافت.
  10. برگردان توجه از نتیجه به تلاش. توصیه اکید به والدین این است که در مقابل توجه به نمره و نتیجه به تلاش کودک بیش فعال-نقص توجه کنند. مجددا تاکید می شود که والدین این گروه از کودکان باید به خاطر داشته باشند که تمرکز و نشستن برای انجام تکلیف کاملا برخلاف ویژگی‌های منحصر به بیش‌فعالی و نقص توجه است. بنابراین در این کودکان تلاش بسیار با حداقل دستاورد (نمره و نتیجه) همراه است؛ پس اگر والدین به جای دیدن مقدار و کیفیت تلاش کمیت نمره را ببینند در عمل تمام تلاش فراوان کودک را نادیده گرفته‌اند و همین باعث دلسردی کودک از ادامه تلاش خواهد بود؛ چون با خود خواهد گفت: “تلاش کردن و نکردن من بی‌نتیجه است”.
  11. حضور مداوم والدین در کنار کودک. بسیاری از والدین کودکان بیش‌فعال-نقص توجه از اینکه حتما باید موقع انجام تکلیف کنار کودک خود بنشینند شکایت دارند و معتقدند اگر لحظه‌ای کنار کودک نباشند کودک انجام تکلیف را متوقف خواهد کرد. به این گروه از والدین باید گفت: که فرزند شما به علت ناتوانی در برنامه ریزی، پیش‌بینی و از همه مهمتر اعتماد به نفس ضعیف در انجام تکلیف استقلال ندارد و نیاز دارد که شما در کنار او به عنوان مجری مرکزی کنترل رفتارهای او حضور داشته باشید.
  12. کنار گذاشتن عیب جویی و توقع بی‌عیب و نقص بودن تکلیف. با توجه به آنچه که در مورد حضور مداوم والدین در کنار کودک گفته شد، حضور والدین در کنار کودکی که در حال انجام تکلیف است ضروری است. اما والدین باید توجه داشته باشند که این حضور به معنای حضور جهت تصحیح مداوم و اشکال‌گیری و گوشزد کردن بدخطی و اشتباه نوشتن نیست بلکه از جهت دلگرمی دادن و راهنمایی کردن کودک برای انجام بهتر تکلیف است. مثلا به والدین توصیه نمی‌شود که مدام به کودک بگویند “غلط نوشتی پاک کن” بلکه توصیه می‌شود واژه درست را از کتاب به کودک نشان بدهند و از او بخواهند آنچه را که نوشته با کتاب مقایسه کند و نوشته خود را اصلاح کند.
  13. کمک کردن به مدیریت و برنامه ریزی انجام تکلیف نه انجام تکلیف. متاسفانه گاهی والدین جهت کمک به کودک تکالیف کودک را انجام می‌دهند. والدین با این کار خود به کودک می‌آموزند که مسولیت‌های خود را به دیگران واگذار کنند چرا که آن ها ناتوان از انجام مسولیت‌های خود هستند. پس برای پیش‌گیری از القای این حس به کودک، به والدین توصیه می‌شود تنها در برنامه‌ریزی و اجرای برنامه به کودک کمک کنند.
  14. همدلی با کودک. گاه امر و نهی‌های فراوان، انجام تکالیف سخت و محروم کردن کودکان از داشتن روابط شاد و مفرح با والدین (غالب اوقات والدین و کودکان مبتلا به بیش‌‌فعالی-نقص‌توجه به امرو نهی و سرپیچی از دستور و در نتیجه تذکر و تنبیه می‌گذرد) به کودکان این طور القا می‌کند که والدین او را نمی‌فهمند و حتی گاهی کودکان در مورد عشق والدین نسبت به خود و دوست داشته شدن توسط والدین دچار تردید می‌شوند. برای پیش‌گیری از این وضعیت به والدین توصیه می‌شود: وضعیت دشوار کودک را در انجام تکلیف و  عدم علاقه او به مشق نوشتن درک کنند و با گوشزد کردن زمان‌های در نظر گرفته شده برای استراحت وی درک خود را از شرایط او نشان دهید؛ و یا به کودک بگویید من می‌دانم که این کار برای شما سخت است اما همه ما باید کارهای سختی را انجام دهیم که مخصوص خود ما است و هیچ کس دیگری نمی‌تواند آن ها را به جای ما انجام دهد.
  15. کمک به کودک جهت استقلال در انجام تکلیف. چنانچه گفته شد کودکان مبتلا به بیش فعالی و نقص توجه به علل مختلف توانایی انجام مستقل تکلیف را ندارند. در این شرایط وظیفه والدین هدایت تدریجی کودک به مستقل شدن است. به والدین توصیه می‌شود با جملاتی چون “آن قدر خوب یادگرفته‌ای که تنهایی بتوانی انجام بدهی؛ وقتی به تنهایی انجام می‌هی سریع‌تر تکالیف تمام می‌شود و حتی تو می‌توانی در انجام تکلیف به خواهر یا برادر کوچک‌ترت هم کمک کنی” به مستقل شدن کودک کمک کنند. توصیه اکید این است که والدین فرایند استقلال را به تدریج پیش ببرند. یعنی ابتدا در کنار کودک باشند و او را تشویق به انجام مستقل تکلیف کنند « مثلا تو مشق بنویس من هم کنار تو کتاب می‌خوانم” و یا به بهانه‌هایی مدام کودک را برای دقایقی تنها بگذارند و برگردند (و به تدریج زمان را افزایش دهند) تا به تدریج کودک مستقل شود.
  16. یافتن سبک و شیوه‌ای که کودک راحت‌تر تکالیف را انجام می‌دهد. همه والدین باید به خاطر داشته باشند که هیچ دو کودکی حتی اگر خواهر و برادر باشند مثل هم نیستند که یک قانون طلایی برای برخورد با بچه ها وجود داشته باشد هر کودکی شخصیتی منحصر به فرد دارد که والدین باید راه درست راهنمایی، نظارت و الگو دهی منحصر به کودک خود را پیدا کنند و او را تا زمان مستقل شدن و به دست گرفتن مدیریت انجام تکالیف همراهی کنند.
  17. مدیریت فضای منزل.  بعضی از والدین بایستی بپذیرند که فضای حاکم برخانه با انجام تکلیف کودک سازگاری ندارد، مثلا رفت و آمد مداوم در خانه، روشن بودن تلویزیون در طول روز، ساعات نامنظم خواب و بیداری اعضای خانه، تغذیه بی‌برنامه و نامنظم و از همه مهمتر کم‌اهمیت جلوه دادن مدرسه (غیبت‌های مکرر با هر بهانه‌ای) و تکلیف (زیاد، مسخره و بی‌فایده خواندن انجام تکلیف) و یا رواج بی‌احترامی به معلم و مسولین مدرسه در خانه و در حضور کودک، به کودکی که به علت ویژگی مفسر بد بودن از مشاهدات _از ویژگی‌های همه کودکان است- کودکان را حتی اگر مبتلا به بیش‌فعالی-نقص توجه نباشند وادار به بی علاقگی به انجام تکلیف و فرار از آن می‌کنند.

در پایان باید تاکید مجدد کرد که والدین کودکان با نقص توجه-بیش‌فعالی و اختلال یادگیری بدانند که این مشکلات در طول زمان کاهش خواهند یافت و تحت فشار قرار دادن کودک برای پیشرفت سریع نتیجه عکس خواهد داشت.

ادامه مطلب
بیش فعالی کودکان

درمان بیش فعالی

دو گروه عمده درمان توصیه شده برای ADHD شامل رفتاردرمانی و دارودرمانی است. برای كودكان مبتلا به ADHD كمتر از 6 سال، آكادمی اطفال آمریكا  آموزش والدین را در مدیریت رفتار به عنوان اولین خط درمان قبل از آزمایش دارو توصیه می كند. در مورد کودکان 6 ساله و بزرگتر، توصیه ها شامل دارو و رفتار درمانی با هم است،

نقش والدین در درمان بیش فعالی :

آموزش والدین در مدیریت رفتار برای کودکان تا 12 سال و سایر انواع رفتار درمانی و آموزش برای نوجوانان در مدارس نیز می‌توانند بخشی از درمان باشند. توصیه های آكادمی اطفال آمریكا همچنین شامل افزودن مداخله رفتاری در کلاس و پشتیبانی از مدرسه است. دارو می تواند به کودکان کمک کند تا علائم ADHD خود را در زندگی روزمره خود کنترل کنند، و به آنها کمک می کند رفتارهایی را که باعث مشکلات کودک و خانواده، دوستان و مدرسه می‌شود را کنترل کنند.

نقش دارو در درمان بیش فعالی :

داروها می توانند به طور متفاوتی روی کودکان تأثیر بگذارند و می‌توانند عوارضی مانند کاهش اشتها یا مشکلات خواب داشته باشند. ممکن است یک کودک به یک دارو خوب جواب دهد، اما به یک دارو دیگر جواب ندهد. ارائه دهندگان خدمات بهداشتی که دارو تجویز می‌کنند ممکن است نیاز به استفاده از داروها و دوزهای مختلف داشته باشند. AAP توصیه می کند که ارائه دهندگان خدمات بهداشتی دوز دارو را مشاهده و تنظیم کنند تا تعادل مناسبی بین فواید و عوارض جانبی پیدا کند. برای والدین مهم است که با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی کودک خود در پیدا کردن دارویی که برای کودک آنها مناسب است، تعامل کنند.

ادامه مطلب
بیش فعالی و اختلال رفتاری کودکان

بیش فعالی و اختلال رفتاری

همراهی اختلال نارسایی توجه بیش فعالی و اختلالات رفتاری

 

آیا تمام کودکان بیش فعال اختلال رفتاری دارند؟

آیا بیش فعالی و اختلال یادگیری از زمان تولد کودک با هم همراه هستند؟

آیا محیط و والدین باعث به وحود آمدن بیش فعالی و اختلالات رفتاری هستند؟

چرا رفتار فلان کودک بیش فعال رفتارش از فرزند من بدتر/بهتر است؟

آیا ممکن است یک کودک بیش فعال بد رفتار نباشد؟

آیا می توان از اختلال رفتاری کودکان بیش فعال پیشگیری کرد؟

 

اگر بخواهیم به این پرسش ها پاسخ دهیم ابتدا باید چند علامت شایع بیش فعالی را یادآوری کنیم؛ مانند:
  • کم توجهی
  • فزون کنشی (فعالیت زیاد)
  • خطر پذیری
  • پاسخ های تکانشی
به چند مشکل رفتاری ناشی از این علائم توجه کنید
  • بی توجهی باعث می شود کودک صدای مادر را نشنود بدون اینکه مشکل شنوایی داشته باشد. دست و پا چلفتی باشد یا خام حرکتی داشته باشد و همین باعث تذکرهای والدین می شود
  • فعالیت زیاد باعث خستگی ناپذیری کودک می شود کودک مدام در حال حرکت است و به خاطر حرکت زیاد، دست زدن به وسایل خانه، پریدن و … مدام تذکر دریافت می کند
  • برآورد کم خطر بودن و پیش بینی نداشتن از میزان و شدت خطر، همیشه جان کودکان با نقص توجه و بیش فعالی را تهدید می کند؛ همین ویژگی باعث گوش به زنگی بیشتر والدین می شود و والدین مضطرب و نگران را حتی گاه وادار به تهدید و تنبیه کودک می کند به امید اینکه ترس کودک از ایجاد خطر بیشتر پیشگیری کند؛ اما دریغ از اینکه کودک بیش فعال حتی متوجه اینکه چرا تهدید و تنبیه می شود هم نیست.
  • پاسخ های تکانشی، کم یا بی تحملی، ناتوانی در به تاخیر انداختن نیاز فوری و مداخله در کارهای اعضای خانواده و یا همکلاسی ها نیز باعث سرزنش و توصیه و گاه مجددا تهدید و تنبیه می شود.

بنابراین: اختلال نارسایی توجه و بیش فعالی، اساس عصب شناختی (ساختار مغز متفاوت) دارد که از زمان تولد همراه کودک است اما ممکن است، اختلال رفتار مقابله ای و لجبازی بعد از بروز علایم بیش فعالی و در نتیجه تعامل محیط کودک و ویژگی های ناشی از بیش فعالی رخ دهند. پس ممکن است کودک بیش فعالی که والدین قاطع و با محبت تر دارد رفتار بهتری هم داشته باشد. رفتار اطرافیان قدری در ماندگاری یا از بین رفتن علایم بیش فعالی مهم است که امروز از آموزش های والدین کودکان بیش فعال به عنوان درمان نام برده می شود. شدت مشکل رفتاری با شدت بیش فعالی مرتبط نیست بلکه شدت مشکلات رفتاری با دلسردی و ناامیدی کودک از تامین نیازهای اساسی چون دیده شدن، مورد تایید قرار گزفتن و دوست داشته شدن است. پس ماندگاری مشکلات بیش فعالی وابسته به تامین نیازهای اساسی روانی آنها دارد و چنانچه نیازها در یک رابطه دموکراتیک برآورده نشوند، کودکان بیش فعال با ایجاد جنگ قدرت در خانواده والدین و محیط را در خدمت خود نگه خواهند داشت.

درمان مشکلات رفتاری کودکان بیش فعال شامل:

  1. دارو درمانی
  2. اصلاح شیوه های فرزند پروری
  3. پرورش و بهبود توانمندی های پایه شناختی است.

به یاد داشته باشیم بیش فعالی اختلالی مهار پذیر و مدیریت شونده است.

 

نویسنده: دکتر زهرا امین آبادی روانشناس کودک
ادامه مطلب
حواسپرتی کودکان بیش فعال

با حواسپرتی کودک بیش فعال خود چه کنیم؟

اگر کودکتان حواسپرت است توصیه های زیر را جدی بگیرید

  • مدام نگویید حواست پرته و نمی تونی حتی یک کار کوچک را درست انجام بدی.
  • ایراد نگیرید.
  • زود برای کامل کردن کارهای نصفه کاره رها شده شان اقدام نکنید.
  • سریع کمک نکنید که اشتباهشون رو جبران کنید، بدون این که متوجه بشوند کجا و چگونه اشتباه کردند.
  • با بچه های دیگر مقایسه شان نکنید.
  • تکالیف و وظایف را به گام های کوچک تقسیم کنید که کمتر خطا کنند.
  • از علایم و نشانه های یادآوری کننده استفاده کنید.
  • در هر زمان، توقع انجام یک کار را از کودک داشته باشید و مرحله به مرحله راهنمایی کنید.
  • شاید شیوه مناسب انجام یک کار برای آنها متفاوت از شیوه شما باشد،مانع خلاقیت هاشون در انجام کار نشوید.
ادامه مطلب
رفتار با کودک بیش فعال

توصیه هایی برای رفتار با کودک بیش فعال

توصیه هایی برای رفتار با کودک بیش فعال

حتما دیگر همه می دانیم که بیش فعالی در کودکان چه بیماری‌ای است و کودکان بیش‌فعال چه علائمی را از خود نشان می‌دهند؛ بی‌قراری، کم‌توجهی، بی‌دقتی و خیلی از علائم مشابه که البته اگر تا سن خاصی ادامه یافته و درمان نشوند، حتما کودک را در بزرگسالی به سمت رفتارهای پرخطر سوق می‌دهند.

البته شاید خیلی از والدینی که چنین فرزندانی دارند، هنوز نمی دانند که در برابر بیش فعالی کودک خود چه عکس العملی را باید نشان دهند. راهکارهای زیر ممکن است در این مورد به شما کمک کنند:

۱) فرزند شما همان کاری را انجام می دهد که شما انجام می دهید فرزندان شما برای این که چگونه در دنیای بیرون رفتار کنند، از رفتار شما الگو می گیرند. شما باید از رفتار خودتان برای راهنمایی فرزندتان کمک بگیرید.

اگر می خواهید فرزندتان کلمه «لطفا» را به کار برد، خودتان نباید استفاده از این کلمه را فراموش کنید. اگر می خواهید فرزندتان با صدای بلند صحبت نکند، باید صدای خود را همیشه در حد معقول نگه دارید. فراموش نکنید آنچه که در عمل ثابت می کنید، بسیار مهم تر از آن است که حرفش را می زنید.

۲) احساستان را به فرزندتان نشان دهید صادقانه به فرزندتان نشان دهید که رفتار او چه تاثیری در شما می گذارد. احساسات فرزند شما از خود شما تاثیر می پذیرد. شما برای فرزندتان شبیه یک آینه هستید. او احساسات و رفتار شما را دریافت می کند و بازتاب می دهد.

در سن ۳ سالگی کودک می تواند احساسات خود را به صورت واقعی نشان دهد. یک مثال ساده؛ وقتی شما می گویید: «من از این زندگی خسته شده ام» و با ضمیر«من» جمله را آغاز می کنید، به فرزندتان این امکان را می دهید که زندگی را از دیدگاه شما ببیند. بنابراین در انتخاب جملاتتان بسیار دقیق باشید.

۳) فرزندتان را به کار خوب تشویق کنید وقتی فرزندتان به گونه ای رفتار می کند که شما می پسندید، می توانید او را با جملاتی مثبت تشویق کنید. وقتی فرزندتان تکالیفش را به موقع انجام می دهد، به او بگویید: «من به داشتن پسر یا دختری مثل تو افتخار می کنم».

۴ ) دوستانه در مقابل فرزندتان زانو بزنید زانو زدن روی زمین به طوری که در مقابل فرزندتان قرار بگیرید، یکی از قوی ترین راه های ارتباط مثبت با او است. وقتی به فرزندتان نزدیک می شوید، به او اجازه می دهید تا از آهنگ صدای شما آنچه را که فکر می کنید، دریافت کند و بر آنچه مورد نظر شماست تمرکز کند. وقتی توجه او را به خود جلب کنید، دیگر لازم نیست با اجبار او را وادار به این کار کنید.

۵) برای فرزندتان یک شنونده خوب باشید گوش کردن به عقاید فرزندتان یکی از راه های کنترل کردن آنهاست. فرزند شما برای این که نمی تواند عقاید خود را خوب مطرح کند، دچار نا امیدی می شود. شما می توانید با یک جمله ساده از بروز این نا امیدی جلوگیری کنید؛ مثل «من می دونم تو چه احساسی داری و کاملا درکت می کنم». با این جلمه به او کمک می کنید که بر کشمکش های درونی خود غلبه کند. به او ثابت می کنید عقاید او مورد احترام شماست.

۶) به قولتان عمل کنید زمانی که بر اساس قول هایی که داده اید عمل می کنید، چه خوب و چه بد، فرزندتان به شما اعتماد خواهد کرد و به شما احترام می گذارد. بنابراین وقتی به او قول می دهید پس از مرتب کردن اتاقش او را به پارک می برید، باید به قولتان عمل کنید.

یا وقتی قول می دهید موقعی که با شما به کتابخانه می آید اگر آرام باشد او را به شهر بازی می برید، ولی او بر خلاف نظر شما عمل می کند، اصلا لازم نیست به او اعتراض کنید. فقط به آنچه که قول داده بودید، عمل نکنید. همیشه عمل کردن بسیار مهم تر از حرف زدن در مورد چیزی است.

۷) وسایل با ارزش را از دسترس فرزندتان دور نگه دارید وقتی عینک شما وسیله جالبی برای بازی در نظر فرزندتان است، فراموش نکنید که او نمی داند نباید با خیلی از وسایل ضروری بازی کند. کافی است این وسایل را از دسترس فرزندتان دور کنید.

۸) مرزهای مشخص بین خودتان و فرزندتان قرار دهید قبل از این که در امور شخصی فرزندتان دخالت کنید، بهتر است از خود بپرسید آیا این دخالت واقعا لازم است بهتر است درخواست ها و دستورالعمل ها و پاسخ های منفی را به حداقل ممکن برسانید تا از بروز کشمکش های درونی و احساسات نا هنجار جلوگیری کنید.

۹) فرزند شما باید بداند که با داد و فریاد کاری از پیش نمی برد فرزند شما با داد و فریاد چیزی را از شما می خواهد ولی با توجه کردن به داد و فریادهایش او را بیشتر به این کار تشویق می کنید.

در این مواقع به او بگویید نه! یعنی نه! و تحت هیچ شرایطی این کار را برای او انجام نمی دهید. اگر به او بگویید نه یعنی نه، ولی آن کار را برای او انجام دهید، او عادت می کند برای درخواست کوچک ترین چیزی ناله و شکایت کند و می داند در نهایت موفق می شود. باید از ایجاد این حس در فرزندتان جلوگیری کنید و به او یاد دهید که باید قوی باشد.

۱۰) خواسته هایتان را مثبت و آسان با فرزندتان مطرح کنید اگر خواسته ها یتان را واضح و ساده با فرزندتان در میان بگذارید، او می داند که شما از او چه انتظاراتی دارید و تفکر او را در یک مسیر مثبت قرار می دهید. برای مثال به جای استفاده از حالت منفی جمله «در را باز نگذار» از حالت مثبت«لطفا در را ببند» استفاده کنید.

۱۱) به فرزندتان مسئولیت و فرصت تجربه دهید وقتی فرزندتان رو به رشد می رود، مسئولیت رفتارش را به خود او واگذار کنید و به او اجازه دهید تا مراحل طبیعی رشد رفتاری را خودش تجربه کند. لازم نیست که همیشه شما مسئولیت هایش را به او گوشزد کنید. با توجه زیاد به فرزندتان حس مسئولیت پذیری را از او سلب می کنید. شما باید به فرزندتان فرصت دهید تا خودش به نتایج منطقی برسد.

۱۲) هر چیزی را یک بار به فرزندتان بگویید و به او فرصت حرکت دهید انتقاد دائم از فرزندتان نه تنها کاری از پیش نمی برد بلکه فقط باعث خستگی خود شما می شود. اگر می خواهید فرزندتان با شما همکاری کند، بهتر است با یک بازی ساده از او بخواهید کاری را که می خواهید، انجام دهد.

در این بازی شما از فرزندتان در انجام کاری کمک می گیرید، از شماره یک تا شماره ۳ بشمارید، با توجه به کاری که به او سپرده اید زمان بین شماره یک تا۳ را در نظر بگیرید. اهمیت بازی را به او یادآوری کنید و شروع به شمارش کنید. در این فاصله او باید آن کارا انجام دهد.

۱۳) به فرزندتان ارزش دهید و به او نشان دهید که فرد مهمی است فرزند شما دوست دارد که در امور خانواده سهیم باشد. شما می توانید با واگذار کردن کارهای خیلی ساده منزل یا کارهایی که فرزندتان می تواند به سادگی از پس آنها بر بیاید، به او فرصت دهید تا نقش خود را به عنوان یک فرد مهم در امور خانه بازی کند.

این باعث می شود که فرزندتان اهمیت نقش خود را در خانه احساس کند. هر چه کارهای بیشتری به او بسپارید، او بیشتر تلاش می کند. سپردن کارهای بی خطر منزل به فرزندتان باعث می شود

▪ او تبدیل به فردی مسئول شود

▪ اعتماد به نفس در او به وجود آید

▪ به خود شما هم کمک کند.

۱۴) به فرزندتان فرصت دهید خودش از حقوقش دفاع کند در زندگی فرزند شما موقعیت هایی پیش می آید که او باید بتواند از حقوق خود دفاع کند. شما باید این موقعیت ها را به صورت ساده برای او فراهم کنید تا درصورت لزوم خود او بتواند از حقوقش بدون کمک شما دفاع کند.

۱۵) لبخند را به چهره فرزندتان هدیه دهید یکی دیگر از راه های کاهش تنش روانی و کشمکش های درونی فرزندتان این است که با او شوخی کنید. می توانید وانمود کنید که یک هیولای ضعیف هستید که او می تواند شما را شکست دهد یا صدای حیوانات را تقلید کنید. یک شوخی ساده لبخند را برای شما و فرزندتان به ارمغان می آورد.

ادامه مطلب
بیش فعالی کودکان

نشانه های بیش‌فعالی نقص توجه در سنین مختلف

نشانه های بیش‌فعالی نقص توجه در سنین مختلف

  • نشانه های بیش‌فعالی-نقص توجه در کودکان پیش دبستان – پایه دوم
  1. در شروع کارهای عادی مانند لباس پوشیدن یا جمع کردن اسباب بازی‌هایش مشکل دارد.
  2. اغلب راهنمایی‌ها را نادیده می‌گیرد و یا در دنبال کردن دستورات تاخیر می‌کند.
  3. هنگام غذا خوردن یا هنگام فعالیت های گروهی کنار دوستان همسنش به سختی می‌نشیند.
  4. هنگامی که از او انتظار می‌رود ساکت باشد، بلند ‌می‌شود، صحبت و بی قراری می‌کند.
  5. پایان دادن به یک فعالت و شروع یک کار دیگر برایش سخت است.
  6. کارهایش بیشتر سریع است تا دقیق.
  7. خیلی باید تکرار شود تا کودک کاری را متوقف کند و یا گوش به حرف شخصی کند.
  8. به زمان بیشتری برای متمرکز شدن نسبت به سایر همسالانش احتیاج دارد.
  9. وسایل را بدون اجازه برمی‌دارد.
  10. به نظر می‌رسد هر کاری را خودش می‌خواهد انجام می‌دهد و به حرف کسی گوش نمی‌دهد.
  11. به زمان و تشویق زیادی برای پایان دادن به فعالیت های روزمره نیاز دارد.
  12. در به یادآوری دستورات مشکل دارد.
  13. در بخاطر آوردن اصولی که یاد گرفته با مشکل روبرو است.
  14. برای مسائل جزیی بسش از حد ناراحت و ناامید می‌شود.
  • نشانه های بیش‌فعالی-نقص توجه در پایه سوم تا هفتم
  1. به سختی کاری را شروع می‌کند، مخصوصاً اگر فعالیت چند مرحله‌ای باشد.
  2. گاهی بسیار خسته و بی‌حوصله است.
  3. گاهی بی قرار است، و دقیقا زمانی که انتظار می‌رود ساکت باشد بسیار حرکت و سروصدا می‌کند.
  4. مسائلی که شنیده را زود فراموش می‌کند مگر اینکه برایش بسیار جذاب باشد.
  5. در نوشتن تکالیف عجله می‌کند یا آنها را با بی‌دقتی انجام می‌دهد.
  6. معمولا بنظر ‌می‌آید که در مدرسه و انجام دادن تکالیفش تلاش کافی نمی‌کند.
  7. تکالیف را جا می‌اندازد و یا تمرکزش را براحتی از دست می‌دهد.
  8. تکالیفش را بدون پایان دادن به آنها رها می‌کند.
  9. در بیاد آوری اتفاقات روزمره دچار مشکل است.
  10. معمولا در آوردن یادداشت های خانگی یا تحویل تکالیف دچار فراموشی است.
  11. فقط مسائل مربوط به خودش را پیگیری می‌کند (مثلاً چیزی را که به او قول داده شده را فراموش نمی‌کند ولی قول‌های خودش را به خاطر نمی‌آورد).
  12. تحمل ندارد و وسط حرف می‌پرد.
  13. درفکر کردن به عواقب کارها مشکل دارد.
  14. گاهی بدون در نظر گرفتن عواقب صحبت‌هایش، حرف می‌زند.
  15. بسیار آهسته کار می‌کند.
  16. در به اتمام رساندن کارها مشکل دارد (مانند امتحان دادن یا نوشتن یک گزارش از یک داستان).
  • نشانه های بیش‌فعالی-نقص توجه در نوجوانان
  1. در اولویت بندی و برنامه ریزی با مشکل روبه رو است.
  2. به سختی زمان را برای انجام تکالیف و کارهای دیگر تنظیم می‌کند و به سختی آنها را شروع می‌کند.
  3. هنگام گوش دادن قسمتی را نمی‌شنود و در هنگام خواندن قسمتی را جا می‌اندازد.
  4. گاهی نیاز است تا قسمتی از اطلاعات را بازخوانی کند و یا از سایرین سوال کند تا مطالب را بطور کامل متوجه شود.
  5. متمرکز ماندن برای او سخت است.
  6. اغلب از انجام کارها کنار می‌کشد مگر اینکه در حال انجام کاری بشدت جذاب باشد.
  7. اغلب تکالیفش را با عجله و با خطاهای فراوان انجام می‌دهد.
  8. اغلب به نظر می‌رسد که حداکثر توان خود را در مدرسه و تکالیف بکار نمی‌بندد.
  9. در بیاد آوری اطلاعات هنگامی که به آنها نیاز دارد، مشکل دارد.
  10. در طول امتحانات به مشکلاتی بر می‌خورد که بنظر شب قبل بخوبی آنها را بیاد می‌آورده است.
  11. در بیاد آوری اتفاقات روزانه دچار مشکل است.
  12. اغلب فراموش می‌کند که تکالیفش را بنویسد و کارهایش را انجام دهد.
  13. بصورت مبهم عمل می‌کند.
  14. حرف میزند بدون اینکه به نتیجه آن فکر کند.
  15. گاهی بسیار آهسته عمل می‌کند.
  16. با ضرب الاجل برای امتحانات و برای تکالیف مشکل دارد. اصلاً به نظر می‌رسد مفهوم ضرب الاجل را نمی‌فهمد.
  17. اغلب بی‌حال و مضطرب است.
  18. اغلب بنظر می‌رسد که نمی‌تواند از صحبت کردن یا بازی با چیزی که در دستش است، دست بکشد.

ادامه مطلب
تشخیص بیش فعالی کودکان

علائم بیش فعالی و نقص توجه در دبستان

علائم بیش فعالی و نقص توجه در دبستان

  • در شروع هر کاری که نیاز به توجه و تمرکز دارد مشکل دارد
  • در تمرکز مشکل دارد. چون به راحتی حواسش پرت می شود و به همین علت تکالیف مدرسه نیمه کاره باقی می ماند
  • در امتحانات کتبي، سوالاتی را جا می اندازد یا امتحان را ناتمام می گذارد
  • در املا اشتباهاتی مانند کم و زیاد گذاشتن نقطه، دندانه و … دارد
  • در محاسبه به علت مشکلات توجه؛ ممکن است نتیجه محاسبه را درست بدست آورد ولی اشتباه بنویسد
  • در سازماندهي، نظم و رعايت ترتیب مشکل دارد
  • وسط حرف می پرد، سوال تمام نشده جواب می دهد، بی موقع حرف می زند
  • مدام در حال حرکت است. ممکن است در کلاس بی اجازه بلند شود، راه برود و یا در حالی که نشسته مدام به چپ و راست برگردد و تمرکز اطرافیان را بهم بزند.
  • در نشستن طولانی مدت سر تکلیف، بازی های فکری و … مشکل دارد
  • به کررات تکالیف، دفتر و کتاب ها را جا می گذارد و لوازم التحریر را گم می کند.
  • به جای حل مسأله متفکرانه، تکانشي و بی فکر عمل می کند
  • بازی و صحبت بقیه را بهم می زند
  • بی توجه به حرف ها و مباحث پيرامونش، حرف و حرکت بی ربط می گوید و انجام می دهد
  • ارزش وقت و زمان را نمی داند و مدیریت زمان ندارد
  • در تنظیم هیجان ناتوان است و قشقرق راه انداختن های پی در پی دارد

برای آشنایی بیشتر با روند درمان کودکان بیش فعال به وسیله کاردمانی می توانید مقاله چگونه کاردرمانی به کودکان بیش فعال کمک میکند؟ را مطالعه نمایید

ادامه مطلب
بیش فعالی پیش از دبستان

علائم بیش فعالی و نقص توجه در پیش از دبستان

علائم بیش فعالی و نقص توجه در پیش از دبستان

  •   مشکل در آغاز تکاليف روتين و همیشگی، مانند لباس پوشیدن و اسباب بازی جمع کردن.
  •   بی اعتنایی یا تاخیر خیلی زیاد در پیروی کردن از دستورات.
  •   مشکل در نشستن طولانی مدت حتی موقع غذا خوردن یا بازی های گروهی که کودکان دیگر به راحتی آن زمان را تحمل می کنند.
  •   بلند شدن، راه رفتن، یا حرف زدن وقتی که انتظار می رود ساکت بمانند.
  •   ناتمام رها کردن یک فعالیت و شروع فعالیتی دیگر.
  •   مشکل در آهسته و با دقت انجام دادن  کاری.
  •   نیاز به یادآوری بسیار برای متوقف کردن کار و گوش دادن.
  •   تمرکز و توجه بسیار پایین نسبت به سن.
  •   برداشتن وسایل دیگران بدون اجازه.
  •   ناتوانی در انتظار برای ارائه دستور قبل از شروع کار.
  •   انجام تکالیف بسیار طول می کشد و برای تکمیل تکلیف نیاز به تشویق بسیار دارد.
  •   در یادآوری دستورات مشکل دارد.
  •   در یادآوری وقایع و آموخته های جدید مشکل دارد.
  •   ناراحتی، ناامیدی و عصبانی شدن شدید برای امور جزئی.
ادامه مطلب